داستانخانه

زهر و منوچهر بخش اول

صبح نتابیده هنوز آفتاب                   وا نشده دیده نرگس ز خواب

تازه گُل آتشی مُشک بوی                  شسته ز شبنم به چمن دستو روی

منتظر حوله باد سحر                       تا که کند خشک بدان روی تر

ماه رخی چشم و چراغ سپاه                نائب اول به وجاهت چو ماه

صاحب شمشیر و نشان در جمال                     بنده مهمیز ظریفش هلال

نجم فلک عاشق سر دوشی اش                        زهره طلبکار هم آغوشی اش

نیّر رخشان چو شبه چکمه اش                        خفته یکی شیر به هر تکمه اش

دوخنه بر دور کلاهش لبه                 وان لبه بر شکل مه یک شبه

بافته بر گردن جان ها کمند                نام کمندش شده واکسیل بند

کرده منوچهر پدر نام او                    تازه تر از شاخ گل اندام او

چشم بمالید و برامد ز خواب               با رخ تابنده تر از آفتاب

 رو زچو روز خوش آدینه بود                        در گرو خدمت عادی نبود

خواست به میلدل و وفق مرام                         روز خوش خویش رساند به شامک

چون زه هوس های فزون از شمار                   هیچ نبودش هوسی جز شکار

اسب طلب کردو تفنگ و فشنگ                      تاخت به صحرا پی نخجیر و رنگ

رفت کند هرچه مرال است و میش                   برخی بازوی توانای خویش

 

 

 

پ.ن: من از شیفتگان و ارادتمندان ایرجم و زهره و منوچهر از نظر من یکی از قله هاست

حال شاید چون من خاطره ی زیبایی ازین شعر دارم و شاید چون واقعاً یکی از قله باشد

به هر روی قصد دارم هر از چندی بخشی ازین عاشقانه ی زیبا که محصول بزرگترین

طناز عصر مشروطیت است را اینجا نقل کنم

   + داستانگو ; ٧:٠٧ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٩/۱٠/٥
comment نظرات ()